Boek van Tom Van Grieken met ideeën over toekomst in eigen handen nemen lijkt utopisch

Standaard

Voor een volle zaal van het Hasselts Hassotel kwam Vlaams Belangvoorzitter Tom Van Grieken zijn nieuwe boek voorstellen. We laten je eerst de samenvatting van de namiddag lezen, waarna onze commentaar volgt.

Het nieuwe boek van Tom Van Grieken, Toekomst in eigen handen – opstand tegen de elites, is zijn bijdrage aan de confrontatie van ideeën.  Zoals professor Jonathan Holslag in het voorwoord voor het boek aangeeft: “De auteur maakt een aantal zeer scherpe diagnoses”, “Er staan tal van belangrijke aanbevelingen in”, “Dit boek is een oproep voor actie”. 

Dat er politieke ‘actie’ nodig is, is volgens Van Grieken duidelijk. Het huidige politieke systeem bevindt zich in een crisis. Een flink deel van de bevolking in Vlaanderen en Europa herkent zich niet meer in de traditionele politiek en zijn dogma’s en laat dat ook merken in het kieshokje. Het zogenaamde ‘populisme’ is in opmars en staat meer dan ooit in de schijnwerpers. Men denke aan de Brexit, de bijna-verkiezing van FPÖ’er Norbert Hofer als Oostenrijks president en Wilders en Le Pen die voor de lens van de wereldpers staan. Er gaapt een kloof tussen enerzijds de bevolking en anderzijds de elites. 

Een nieuwe breuklijn

In deze tijden van globalisering, trans-Atlantische vrijhandelsverdragen, machtige multinationals en onophoudelijke geopolitieke strubbelingen laten politieke en maatschappelijke elites zich immers vaak laatdunkend uit over het eigene, het lokale. Wie niet mee kan of wil, leeft in het verleden en zou ‘onze’ toekomst op het spel zetten. De waarheid is volgens Van Grieken echter complexer dan dat. 

Hij wijst er op dat de grote verliezers van de alsmaar toenemende globalisering en schaalvergroting immers niet de yuppies zijn, die in hun mooie, mono-culturele villawijken vrijblijvend kunnen filosoferen over de pracht en praal die de multiculturele samenleving met zich meebrengt. Neen, de grote verliezers zijn de gewone burgers. Zij stellen vast dat globalisering en het daarbij horende vrij verkeer van goederen, personen en kapitaal hun leven diepgaand beïnvloedt, en niet op een positieve manier. Ze verliezen hun werk, ze zien hun buurten in negatieve zin veranderen en bovenal: het politieke establishment heeft geen oren naar hun klachten. De hedendaagse sociaaldemocraten kunnen nochtans niet anders dan vaststellen dat hun basis niet beter wordt van mondialisering, de ons opgedrongen Europese eenmaking en al wat daar zogezegd bij hoort.  Zij kiezen er echter bewust voor om dit noodsignaal te negeren. De kloof tussen de Europese politieke elite en het volk is nog nooit zo groot geweest. In zijn in ironie gedrenkte gedicht Die Lösung (De oplossing) adviseerde Bertolt Brecht de communistische regering om een ander volk te kiezen indien het volk hen niet meer wou. Het lijkt er op dat onze politieke elites deze ironische aanmaning vandaag letterlijk interpreteren. 

De gewone burgers worden dat stilaan beu. De reden dat partijen zoals het Vlaams Belang het vandaag zo goed doen, is dan ook niet ver te zoeken. De gewone man, die zich decennialang genegeerd en verwaarloosd voelt door ‘het systeem’, krijgt door partijen zoals de onze weer een stem. Zo wordt een nieuwe breuklijn duidelijker dan ooit: een breuklijn tussen enerzijds een kleine elite die kan genieten van de lusten van de globalisering en anderzijds de gewone man die enkel de lasten te slikken krijgt. In Toekomst in eigen handen neemt Van Grieken het op voor die laatste.  

Een alternatief voor de globalisering en de EU 

De auteur vraagt zich in het boek bijvoorbeeld af in wie in feite belang heeft bij de ongebreidelde economische globalisering. De hyperglobalisering zorgt immers voor oneerlijke concurrentie vanuit landen zonder sociale zekerheid of milieunormen die naam waardig. Onze maakindustrie verdwijnt, multinationals chanteren de regeringen om meer subsidies te krijgen en strategische sectoren komen in buitenlandse handen. De globalisering betekent een economie van topjobs voor hoogopgeleiden en laagbetaalde rotjobs voor de rest, stelt de auteur vast. 

Van Grieken is voorstander van vrijhandel, maar wel in functie van onze samenleving. Voor de Vlaams Belang-voorzitter moet de Vlaamse overheid assertief optreden in functie van Vlaamse economische verankering en welvaartscreatie.  De energiesector moet als sector van strategisch belang worden genationaliseerd, waarbij wordt geïnvesteerd in kerncentrales van de  nieuwste generatie. Bij import uit goedkope productielanden moeten milieu- en sociale kosten via importheffingen in rekening worden gebracht.   

De auteur wijdt ook een hoofdstuk aan de bankensector als voorbeeld van een sector waarvoor globalisering en schaalvergroting werden voorgesteld als het middel naar meer welvaart, maar het tegendeel waar bleek. In de sector werd grof geld verdiend, maar wanneer het misliep mocht de belastingbetaler bijspringen. Van Grieken doet in zijn boek voorstellen om deze sector opnieuw onder controle te brengen. 

Pleidooi voor nieuw respect voor meningsvrijheid en democratie

In het boek pleit de auteur ook voor een vrijer politiek debat en meer democratie. Er is immers een mediatiek-politiek conglomeraat ontstaan dat een globalistische en multiculturele heilsleer predikt en de vrijheid en de democratie onderuit haalt. Van Grieken haalt uit naar de mainstream media die vaak geen instrument van informatie meer zijn, maar van manipulatie. Hij stelt ook het politiekcorrect denken dat verbiedt dat meningen worden geuit die afwijken van het heersende cultureel marxistische discours aan de kaak.  Hij pleit voor een nieuw respect voor de vrije meningsuiting om de schrale debatcultuur in Vlaanderen een duwtje in de rug te geven. 

Een uitgebreid hoofdstuk handelt over de digitalisering die mogelijkheden en kansen biedt, maar ook bedreigingen inhoudt. Niet alleen komt onze privacy onder druk, maar toegang tot informatie kan zowel door overheden als door infrastructuurspelers verhinderd of gefaciliteerd worden. Onder het voorwendsel van de verwijdering van ‘fake news’ of ‘racistische berichten’ dreigt censuur. Van Grieken pleit voor een écht vrij internet en dus tegen censuur, het blokkeren van websites en het verwijderen van sociale media-accounts. 

De auteur wijst in diverse hoofdstukken ook op het democratisch politieke deficit en het misprijzen van de elite voor de mening van de gewone Vlamingen, bijvoorbeeld met betrekking tot de belangrijke bevoegdheidsoverdrachten naar de EU en de daarmee overeenstemmende afbraak van de nationale soevereiniteit. Hij verwijst naar het feit dat er nog nooit een fundamenteel debat werd gehouden over de EU en meer algemeen naar de afkerigheid van de politieke elite voor volksraadplegingen. Het Vlaams Belang is volgens de auteur de enige écht euro-kritische stem in Vlaanderen. 

In enkele hoofdstukken toont Van Grieken vervolgens aan dat de EU een factor van instabiliteit is geworden en ontleedt hij de gevaren van de EU en de euro voor onze welvaart. Hij pleit voor een nieuwe buitenlandpolitiek waarbij Vlaanderen een Zwitserland aan de Noordzee kan worden en zo opnieuw zou aanknopen met de Belgische traditie van neutraliteit van voor de Tweede Wereldoorlog. Daarom pleit de auteur er ook voor dat Vlaanderen zich zou terugtrekken uit de NAVO en een eigen positie in de wereld zou uitbouwen. Onze strijdkrachten moeten geen hulptroepen zijn in NAVO-verband, om zo meegesleurd te worden in een wapenwetloop en conflicten waar ons nationaal belang niet mee gediend wordt (vb.: de interventie in Libië). 

De Vlaams Belang-voorzitter pleit bovendien voor de invoering van een algemene gemeenschapsdienst, waarbij de vrijwillige legerdienst wordt gestimuleerd. Niet alleen kunnen we zo een nationale reserve tot stand brengen en onze samenleving opnieuw weerbaar maken. Het leger kan zo opnieuw zijn socialiserende en pedagogische rol opnemen. 

Voorstellen voor een betere overheidsorganisatie 

Tom Van Grieken viseert ook de Belgische particratie die de burger bijna alle impact op de politieke besluitvorming ontneemt. Hij wil de macht opnieuw bij de burger leggen en pleit voor de organisatie van bindende referenda en één Vlaamse kieskring. Hij wijdt ook een hoofdstuk aan het cordon sanitaire rond zijn partij dat ondemocratisch is en verandering in de weg staat. Zolang het cordon blijft, zal de N-VA er niet in slagen iets fundamenteel te veranderen in onze samenleving. De auteur zet zijn partij overigens nadrukkelijk in de markt als een partij die bereid is aan het beleid deel te nemen. 

Van Grieken stelt dat er in België te veel structuren en politici zijn, waardoor elke politicus zich kan verstoppen achter een gedeelde verantwoordelijkheid van alle beleidsniveaus. In het verleden zijn structuren gegroeid die overbodig geworden zijn, enkel nog hun eigenbelang dienen en beter afgeschaft worden. Volgens de auteur zijn er maar twee bestuursniveaus nodig: het Vlaamse en het lokale. Het lokaal beleid moet gereduceerd worden tot datgene wat van puur lokaal belang is en de Vlaamse overheid moet een krachtige speler worden om lokale besturen te ondersteunen en een algemeen Vlaams beleid te bepalen. 

De auteur pleit voor de afschaffing van de provincies, een efficiënter beleid inzake schaalvergroting van gemeenten, het in Vlaamse handen brengen van de energiedistributie en het oprichten van één Vlaams havenbedrijf. Hij vindt bovendien dat Vlamingen duidelijker moeten kunnen bepalen wie ze verkiezen. Hij stelt daarom voor om burgemeesters en de Vlaamse minister-president rechtstreeks te laten verkiezen. 

In zijn hoofdstuk over de ambtenarij neemt Van Grieken de verdediging op van de publieke dienstverlening en het belang ervan voor de gemeenschap. Hij wijst op het misbruik ervan door de politieke systemische krachten. Zo trekt Van Grieken hard van leer tegen de partijpolitieke benoemingen die “de loyauteit aan de staat vervangen door een partijloyauteit” en daarom verboden moeten worden. Hij doet diverse voorstellen om de overheidsorganisatie te verbeteren – onder meer door criteria naar voor te schuiven betreffende welke overheidsjobs door ambtenaren moeten worden uitgevoerd en welke niet  – en pleit voor een ‘Vlerick’ voor de overheid, een prestigieus opleidingsinstituut voor de ambtenarij,  waar een cultuur van professionalisme ten dienste van de gemeenschap kan ontstaan. 

Voorstellen met sociale rechtvaardigheid als leidraad 

Tom Van Grieken dringt in zijn boek ook aan op noodzakelijke ingrepen in verschillende beleidsdomeinen die onze toekomst veilig moeten stellen. Een rode draad doorheen al die voorstellen is de sociale rechtvaardigheid. Hij noemt het huidige pensioensysteem een “legaal piramidespel” en pleit hij voor de uitbouw van een nieuw, rechtvaardig en betaalbaar pensioenstelsel dat aangepast is aan de eenentwintigste eeuw en in staat is om de vergrijzing op te vangen. Een loopbaan van 42 jaar moet de focus zijn, geen pensioenleeftijdsverhoging tot 67 jaar. Hij pleit voor een zorgsysteem dat breekt met oude structuren die zichzelf dienen, een eengemaakte ziekteverzekering voor alle Vlamingen en wettelijke maximumprijzen voor geneesmiddelen. Hij kant zich bovendien tegen het besparingsbeleid in de zorg en wil dat er meer geïnvesteerd wordt in de zorg zodat er meer en beter personeel beschikbaar is om die zorg kwalitatief aan te bieden.  

De Vlaams Belang-voorzitter pleit ook voor een grondige hervorming van het fiscale systeem. De belastingtarieven zijn immers zeer hoog, maar wie de kennis of het geld heeft kan eraan ontsnappen. Hij stelt een sterke vereenvoudiging van de fiscaliteit voor met grondwettelijk vastgelegde maximale tarieven. Want enkel wanneer een belastingstelsel billijk en transparant is, kan sociale en fiscale rechtvaardigheid worden gerealiseerd. 

Ook de voorstellen die Van Grieken doet met betrekking tot het onderwijs zijn sociaal rechtvaardig. Kwaliteitsonderwijs moet voor de auteur voor iedereen toegankelijk zijn, niet enkel voor wie het kan betalen. Hij pleit voor een meer doelmatige inzet van de investeringen in het onderwijs. Ingangsexamens die het slaagpercentage doen stijgen mogen in het hoger onderwijs geen taboe zijn. Anderzijds doet hij het voorstel om studenten financieel te stimuleren om opleidingen te volgen waar onze samenleving nood aan heeft, zoals verpleegkunde of de ingenieursopleiding. Voor dergelijke studies wil Van Grieken studenten zelfs een basisinkomen geven naar analogie met het basisinkomen van studenten aan de politieschool. 

Traditionele speerpunten immigratie, islamisering en onafhankelijkheid 

Uiteraard besteedt de Vlaams Belang-voorzitter in zijn boek ook aandacht aan de traditionele speerpunten van het Vlaams Belang: de immigratieproblematiek en de Vlaamse onafhankelijkheid. Tom Van Grieken wijst op de demografische explosie in de ontwikkelingslanden en stelt dat we – indien we onze manier van leven willen vrijwaren – het beleid van massa-immigratie moeten stoppen en moeten evolueren naar een nul-immigratie, waarbij immigratie eerder uitzondering dan regel is. Hij wijst er in zijn boek op dat het opengrenzenbeleid allerminst ‘sociaal’ is. Een systeem waarbij immigranten van de voordelen van een sociaal systeem genieten zonder er ooit aan te hebben bijgedragen, is onhoudbaar. In het boek reikt hij de hand naar de personen met immigratieherkomst die in Vlaanderen leven en onze nationale identiteit respecteren. “Gedeelde waarden, maken volwaardige Vlamingen”, stelt Van Grieken. De auteur verwerpt het multiculturalisme, “een racistische doctrine die onze samenleving verdeelt en tot segregatie leidt” en pleit voor een stop op positieve discriminatie. 

Tom Van Grieken positioneert zich ook duidelijk tegenover de radicale islam. Hij wil dat – naar Hongaars voorbeeld – ook bij ons de christelijk-humanistische grondslag van onze cultuur wordt verankerd in de grondwet. De overheidssubsidiëring van religies moet worden afgeschaft en buitenlandse financiering van geloofsgemeenschappen moet verboden worden. Moslimextremisten, al is het van de derde generatie, die onze manier van leven verwerpen, hebben voor de auteur geen plaats in de samenleving.  Is er plaats voor Vlamingen die de islam aanhangen? Ja, zegt de auteur. Maar wel beperkt in omvang, in de private sfeer en als ze als echte patriottische burgers de wetten van onze staat boven hun religieuze wetten plaatsen. 

In een boek van de voorzitter van de partij die het Vlaams-nationalisme belichaamt, kunnen enkele communautaire hoofdstukken ook niet ontbreken. In een hoofdstuk ‘zelfzeker nationalisme’ maakt Tom Van Grieken brandhout van het ‘confederale model’ van N-VA. Hij pleit voor een zelfzeker nationalisme dat streeft naar Vlaamse onafhankelijkheid. In een apart hoofdstuk wordt het thema van de miljardentransfers naar Wallonië behandeld, transfers die vooral de verzuilde staat ten goede komen, niet de Waalse bevolking. 

Conclusie 

Tom Van Grieken schrijft in zijn boek ook over thema’s die oppervlakkige waarnemers minder in verband zullen brengen met het Vlaams Belang. Of het nu gaat over het sociaal beleid, pensioenen, fiscaliteit, overheidsorganisatie of onderwijs, de Vlaams Belang-voorzitter laat geen heilige huisjes overeind en maakt duidelijk waarom de sociale patriottische rechterzijde de kracht van de toekomst is en de enige politieke beweging die werkelijk opkomt voor de belangen van de gewone man en vrouw in de straat.

Reactie

De rond de 200 ideeën in het boek van Van Grieken kunnen op theoretisch vlak kloppen, maar de werkelijkheid is anders. Als het VB met zo’n programma ooit coalitiebesprekingen aangaat met andere partijen voor de vorming van een regering bij het doorbreken van het cordon sanitair – hetgeen neerkomt op een afvijling van de scherpe Vlaams nationalistische kantjes uit hun programma en het respectabel en aannneembare gesprekspartner maat – dan moeten de VB’ers heel veel wijn bij het water doen, willen ze een regeercompromis bereiken. Immers de leiders van VB in hun afgestreken dure maatpakken staan contrast tegenover de arbeiders in normale outfits. Ze lijken te strijden tegen de elite, maar ze zijn zichzelf aan het voorbereiden tot een andere elite met dezelfde aloude waarden en normen die de ongelijkheid aanscherpt in onze samenleving tussen miljoenen individuele identiteiten. Het lijkt erop alsof Van Grieken terug wil keren naar de Vlaamse blanke übermens, waarbij hij de allochtonen over één kam scheert. Immers er zijn ook goed geïntegreerde allochtonen met westerse waarden en er zitten ook allochtone criminelen tussen. Hij wil ook de apartheid invoeren in de sociale zekerheid voor Europeanen en niet-Europeanen uit angst dat onze sociale zekerheid wordt uitgemolken door allochtonen, waartegenover volgens ons wel een strenge controle voor bestaat. Bovendien zwijgt hij in zijn boek in alle talen over het hete Vlaamse hangijzer Brussel. Geen voorstel om dit probleem aan te grijpen. De Winter weet beter, ondanks andere partijleden toch wel vinden dat zijn liedje stilaan uitgezongen geraakt. Ook zijn ze voorstander van de invoering van referenda met een bindende invloed. Maar is de Vlaming wel bereid om voor elke referendum zich naar het stemhokje te begeven, ondanks de kloof tussen de politieke elite en gewone burger zo groot is? Al bij al genomen is het boek van Van Grieken mooie politieke lectuur, maar de werkelijkheid ligt er mijlenver vanaf, zodat het een utopische voorstelling van die realiteit is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s