N-VA wandelt op slappe koord met idee over confederalisme

Standaard

Bij Café bij Bracke op dinsdag 3 september 2013 bleek duidelijk dat de N-VA op zoveel mogelijk niveaus wenst mee te regering na super goede uitslagen bij de moeder aller verkiezingen op 25 mei 2014.

Vooral op het federaal niveau willen ze met hun ideeën om een fameuze doorbraak forceren in de onderhandeling over de regeringsvorming met andere politieke partijen over het sociaal-economische en het confederaal model, twee begrippen die zij hoog in hun vaandel dragen voor behoud en versterking van de welvaart en welzijn in Vlaanderen, zonder nog verdere Franstalige inmenging in het merendeel van de overgehevelde bevoegdheden, samen met forse besparingen ten voordele van zuurstof voor het bedrijfsleven. 

Maar welke partijen willen in hoeverre meegaan in die N-VA-ideeën, nu pas de zesde staatshervorming in wetteksten gegoten zijn, in het najaar gestemd worden in het parlement en nadien ter uitvoering worden gebracht?

N-VA gaat uit van het feit dat ze alle partijen volgend jaar tijdens de naar hun mening cruciale verkiezingen zullen verpulveren en zo een ijzersterke positie in de onderhandelingen zullen opeisen als grootste Vlaamse partij om op die manier hun ideeën door te drukken, een risico dat afhangt van het verkiezingsresultaat en op de tweede plaats van de al dan niet afgenomen sterkte van andere politieke families. Dansen op een slappe koord dus.

Helaas hebben we in het hele pleidooi dinsdagavond niet één keer het woord compromis gehoord en dat beangstigt ons toch wel. Uit onderhandelingen komt een compromis, waarmee alle partijen water bij de wijn moeten doen om zo een regering te kunnen vormen.

En die slaagkansen op federaal niveau liggen niet zo goed voor de N-VA, aangezien ze sociaal-economische drastische hervormingen willen doorvoeren naar Duits model met minijobs en belastingsvermindering voor bedrijven en ook voor actieven, tegelijkertijd met enorme besparingen in de overheidsuitgaven om toch maar de Vlaamse welvaart voor de werkenden te behouden en te versterken, maar ook het welzijn, de armoede of het risico met minder financiële middelen te verbeteren. Hoe valt zo iets te rijmen?

En dan zijn er nog drie bommen die kunnen ontploffen en de begroting doen ontsporen: Dexia, de Eurocrisis en kosten van de vergrijzing.

Bij de N-VA zijn ze er zelf nog niet uit, wat ze nou precies willen met dat confederalisme. Daarover zal een congres in het najaar uitsluitsel moeten brengen. Normaal worden bij het confederalisme alle bevoegdheden overgeheveld van het federaal naar het regionaal niveau. Vervolgens wordt afgesproken onder de regio’s, welke bevoegdheden ze nog in gemeenschappelijke handen nemen. Defensie en buitenlandse zaken zeker, maar sociale zekerheid en financiën is een ander paar mouwen.

Om hun idealen er door te drukken is ook een grondwetswijziging nodig. 2/3de van de Kamerleden moeten voorstemmen en ook telkens de helft per taalgroep moet ja zeggen voor een confederaal model.

Twee verhoudingen die moeilijk haalbaar zijn, temeer daar als MR en CDH & Open Vld en CD&V ervoor zijn, N-VA misschien de helft van de Vlaams parlementsleden achter zich krijgen, maar dat zal in het zuiden van het land zeker niet het geval zijn door de incontournabele positie van de Franstalige socialisten. Laat staan een 2/3de meerderheid.

Trouwens de strategie van de N-VA is om de Franstalige socialisten af te zonderen en te praten met de overige Franstalige partijen, zodanig dat de PS vanzelf zal bijdraaien, een soort Maddens doctrine, iets wat in de voorbije regeringsonderhandeling ook niet gelukt is tussen MR en N-VA.

Het kan ook wel zijn dat de Belgen – Vlamingen/Walen/Brusselaars – midden 2014 zo in de ban zijn van de prestaties van de Rode Duivels in Brazilië, dat het Belgiëgevoel weer pieken bereikt van nationale trots, zodanig dat een afbraak van die eer in de regeringsonderhandelingen kunnen doorwegen.

Immers de zesde staatshervorming moet na goedkeuring nog uitgevoerd worden, een werk van jaren. En hoe gaat N-VA dan al die gemaakte akkoorden tussen de politieke partijen zomaar met één pennenkras nog kunnen verantwoorden?

Het is de kiezer die op 25 mei 2014 zal bepalen hoe de politieke kaarten al dan niet door elkaar worden geschud.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s